Þegiðu!
Hvað ertu?
Þú ert djöfull!
Nei, nei. Ég er ekki djöfull.
Sko? Bara gaur.
Bara gaur kominn til að bjarga þessum drekum.
En þú gekkst í gegnum eld!
Drekahreistur. Þeir fella mikið af því.
Nei, ég þekki djöful ef ég sé hann.
Engir mannsfætur eru svona mjóir.
Fannst þér þetta flott innkoma?
Líttu þá á mig.
Ég vissi það!
Fleiri djöflar!
Æ, þetta er bara fábjáni sem gleymdi að eldverja rassinn á sér.
Heitt, heitt, heitt, heitt!
Krakkar, nei, ekki strax!
- Gaptu á verstu martröð þína. - Gaptu.
Ásamt systur sinni sem heimtaði að koma með.
Er þetta kynningin mín?
Krakkar, of fljótt. Þið komið alltaf of fljótt.
Afsakaðu, enn að venjast vængjunum mínum.
Fiskifótur, enn þá með barnið?
Þetta er áhlaup.
Það vildi enginn passa.
Djöflar alls staðar! Þetta er heimsendir!
Ástríður,
ég hafði hann þar sem ég vildi hafa hann.
Og nú er hann þar sem ég vildi hafa hann.
Komum okkur að verki.
Gott og vel, við klúðruðum þessu
en það veit þó enginn annar af okkur hér.
Róleg nú.
Þetta er í lagi.
Við ætlum að ná þér héðan.
Rauður kviðristir.
Sjáið þetta skrípi. Örugglega rosa heimskt.
Hví get ég ekki opnað búrið?
Renniloka.
Augljóslega.
Árás!
Komið drekunum burt héðan!
Fangið náttofsann!
Ekki hlaupa á þilfarinu! Það er glerhált. Þú gætir dottið.
Farðu frá, láttu mig um harðjaxladótið.
Já! Nú hef ég fellt tvo.
Gætið ykkar! Nei, nei, nei!
Fyrirgefðu.
Takk fyrir.
Sæktu nú hina, karl.
Ég hélt að þetta ætti að vera laumuleiðangur.
Já, þeir byrja alltaf þannig.
Gættu þín!
Takk, Stroka!
Ekki hafa áhyggjur. Þeim tekst það.
Að lokum.
Förum! Við náðum öllum.
Ég tek hvern einasta ykkar haustaki.
Ég nota jafnvel leggjarbragð á þig.
Viðvaningar, ég var rétt að byrja.
Farið, krakkar. Af stað!
Góður leikur, strákar.
Tannlaus, mál að fara!
Halló.
Þú passar alltaf upp á mig, karl.
Þetta er Birkey. Nýju heimkynni ykkar að heiman.
Undurfagur draumaáfangastaður með öllu sem hægt er að óska sér.
Svo komið ykkur fyrir og látið áhyggjurnar bráðna burt.
Þjónustan hér er fljúgandi fín, maturinn er logandi góður...
og íbúarnir eru eins litríkir og hugsast getur.
Venjulegar paradísir bjóða upp á strendur og sólskin.
En ekki við. Við höfum dálítið sem enginn annar býður upp á.
Við, vinur minn, höfum dreka.
Aragrúa af drekum.
Félagar, hittið nýju Birkverjana.
Velkominn til paradísar, félagi.
Mikið ertu fallegur.
Ekkert að þakka. Ekkert að þakka.
Ég tókst á við hundrað fangara. Nei, þúsund fangara.
Á brennandi brókinni.
Það kviknaði næstum í karlmannlega alskegginu mínu.
Hættu nú.
Svo, mamma Hiksta,
einhverjir punktar um beinbrjótandi árás mína
eða var hún nánast fullkomin?
Hún var ólýsanleg.
Og kallaðu mig Völku. Það er liðið ár.
Hún er að mýkjast.
Mér fannst sanna hetja dagsins vera Tannlaus.
Er það ekki, karl?
Hvað gerðum við nú án þín, ó, drekakóngur?
Hvað gerðum við?
Ja, við gætum vel æft miklu meira.
Þetta var ansi slappt.
Ástríður hefur rétt fyrir sér.
Kannski treystið þið öll fullmikið á drekana ykkar
og ekki nóg á hvert annað.
Sko? Þetta er einmitt það sem ég sagði. Já, hlustið nú, lið.
Mömmu þinni finnst ég standa mig vel. Ég er sem sonurinn sem hún þráði.
Fiskhold.
Þú fannst nýjan vin.
Passið hausana!
Hvað gagnast að hafa drekakónginn hér
ef hann stjórnar þeim ekki?
Hei, karl, ætlarðu að gera eitthvað hér?
Og hvar eigum við svo að setja þessa?
Við gerum pláss.
Þú komst heim með mathák.
Þeir vita ekki á gott. Við erum fordæmd.
Vitleysa. Hvern gæti hann skaðað?
Engir áverkar. Þeim er öllum aðeins brugðið, en annars hraustir.
Jæja, hver er svangur?
Þú getur ekki flutt dreka hingað endalaust.
Komdu, strákur.
Þú býður hættunni heim.
Komdu hingað, þjófurinn þinn!
Fangararnir nálgast okkur með hverjum degi.
Við ráðum við þá. Við höfum ofurinn.
Ekki rétt, karl?
Sjáðu hvað þeir eru ánægðir.
Hún er æði.
Túli, slakaðu á. Okkur tókst það.
Heimsins fyrsta draumaríki dreka og víkinga.
Við létum drauminn rætast.
Þinn draum, kannski.
Minn er miklu rýmri og...
þrifalegri.
Túli, þú blekkir ekki neinn hérna. Ég veit að þú elskar þá.
Þið eigið að vera kynslóðin sem leiðir okkur inn í framtíðina.
Matarslagur!
Kroppur.
- Passaðu hárið! - Gott, Fiskhold.
Þór hjálpi okkur.
Mál að hætta að hugsa um vandamál þarna úti...
Túli.
...og fara að leysa þau sem nær standa.
Þá það, þá það. Ég skal hugsa málið.
Hengið upp hnakkana og giftið ykkur.
G-orðið.
Ógeðslegt. Nema það sé ég.
Farið að stjórna eins og konunglegt par.
Gifstu honum nú.
Þú ert sú eina með eitthvað vit hérna.
Með þig við stjórnvölinn er enn von.
- Ja hérna! - Túli.
Alls ekki vandræðalegt.
Ástríður, ekki láta svona.
Þetta er alveg pottþétt nei.
Ef þú þarft skegg til að skæla í
máttu Halla þér að öxl minni og gráta í þykka alskeggið mitt.
Takk, Harki. Þakka þér...
innilega.
Erpur, sonur Erps.
Hvað er að frétta?
Tveir aðrir veiðiprammar sáust á sundinu.
Við eltum þá uppi.
Hvað?
Dag einn muntu hefja slagsmál sem þú vinnur ekki.
Bogamenn!
Dauðahrifsar.
Drekareiðmennirnir réðust á okkur hér. Undan Austursundinu.
- Ragnar! - Afsakaðu.
Kæru stríðsforingjar.
Hvernig gengur ykkur að sigra heiminn?
Grímur, gamli vinur.
Takk fyrir að koma.
Heilt ár frá ósigri Kraka
og ykkur miðar ekkert með drekaherinn, sé ég.
Þú getur þakkað unga höfðingja Birkeyjar fyrir það.
Syni Durts?
Já. Hann og friðelskandi drekareiðmenn hans ráðast enn á skip okkar
og stela drekunum.
Það er eflaust óþolandi.
En ég fæst við það að drepa dreka, ekki endurheimta þá.
En, Grímur...
Strákbjáninn hefur unnið allt verkið fyrir ykkur.
Safnað drekunum saman á einn stað. Hví truflið þið mig?
Af því að flokkurinn nýtur verndar náttofsa.
Óhugsandi.
Það virðist einn hafa sloppið frá þér.
Drekar Birkeyjar munu fylgja ofrinum sínum.
Svo við borgum þér fyrir að fanga hann
og færa okkur flokkinn.
Við höfum meira að segja eftirlætisbeituna þína.
Eina drekann sem þau skildu eftir í árásinni í nótt.
Kvendýr?
Er það þá samþykkt, vinur minn?
Varúð!
Áður en þessum leik lýkur mun höfðinginn ungi færa mér náttofsann.
Þau hafa ekki leiðtoga, heldur bara dreng.
Hiksti.
Þetta er Birkey, sonur.
Heimkynni okkar.
Hér bjuggu afi þinn og amma og afar þeirra og ömmur á undan þeim.
Og sem höfðingja ber mér að vernda okkur, Hiksti.
Og dag einn þegar þú verður fullorðinn mun það starf færast yfir til þín.
Allt í lagi.
Og það er mjög mikilvægt, sonur, því þarna úti handan sólsetursins
liggja heimkynni drekanna.
Ja hérna.
Já. Sagnir segja frá skipum sem sigldu of nálægt þeim
og steyptust fram af brún heimsins og fundust aldrei aftur.
En sæfararnir sem sneru aftur sögðu sögur af miklum fossi
og drekum sem gættu inngangs að hulduheimi.
Ekki bara hreiður, Hiksti,
heldur land þaðan sem allir drekar koma.
Jafnvel náttofsar?
Sérstaklega náttofsar.
Ég óttast þá.
Engar áhyggjur.
Dag einn finn ég hulduheiminn og loka honum
til að fólk og drekar berjist ei meir.
Hvað?
Æ, þá það.
Þú veist að fóturinn á mér er ekki nagleikfang, ekki satt?
Er þetta það sem þú vilt? Viltu þennan fót?
Viltu fótinn minn? Sæktu hann þá.
Þú ert orðinn flinkur í að svífa sjálfur, karl.
Svo þú kemur hingað til að losna burt frá Túla.
Ég hef ekki hugmynd um hvað þú átt við.
Hann hefur rétt fyrir sér.
Er það? Finnst þér að við tvö eigum...?
Ó, goð, nei. Við erum ekki tilbúin í það.
Nei, það er klikkun.
Hann hefur rétt fyrir sér um allt þetta.
Það virðist sem allur heimurinn viti af okkur núna.
Já. Og því fleiri dreka sem við flytjum hingað,
því stærra skotmark verðum við.
Ég vildi að það væri leið til að láta þá láta okkur í friði.
Það gæti verið.
Pabbi talaði oft um gamla sæfaragoðsögn.
Um leynilegt land við brún heimsins,
þar sem drekar lifa utan seilingar annarra.
Sæfarar eru þekktir fyrir ýkjusögur.
Rétt.
En hvað ef það er til?
Það gæti kannski leyst öll okkar vandamál.
Hvernig?
Flytja drekana þangað?
Okkur öll.
Í alvöru?
Og yfirgefa heimkynni okkar í sjö kynslóðir?
Staðinn sem faðir þinn fól þér að vernda?
Ég held að við þurfum alvöru lausn, Hiksti.
Við gætum farið að ráðum Túla og gengið í hnapphelduna.
Það myndi laga allt.
En ef þú ert með efasemdir um þinn einlægan
þá held ég að Hornasi sé á lausu.
Hann hefur bara augastað á mömmu þinni.
Beitirðu bolabrögðum, ha?
Þú baðst um það.
Það lítur þá út fyrir brúðkaup eftir allt.
Hvernig dirfistu? Þetta var neðanbeltishögg.
Nei, nei, þú sleppur ekki burt.
Þá það, þú vannst!
Þú vinnur alltaf.
Þú vissir hvað þú komst þér út í.
Rétt.
Karl?
Einmitt, ekki bíða eftir okkur.
Goð mín góð!
Hiksti!
Já, við erum vinir. Óþarfi að drepa okkur.
- Ja hérna! - Annar náttofsi.
Ekki alveg. Miklu frekar...
- bjartofsi. - Ljósofsi.
Já, þitt er betra, líklega.
Hvað meinarðu, fór?
Hvarf. Gufaði upp.
Er þetta líkt?
Kubbslegri eyru. Engar bakplötur.
Einmitt. Ég skil.
Hvílíkt kvöld.
Karl, hvað er hlaupið í þig?
Hvað á þetta slef og Más að þýða?
Er það ekki augljóst?
Hann er ástfanginn.
Trúðu mér, sambönd eru ekkert nema eymd og volæði.
Hvað sagði ég nú?
Er ég ekki nóg?
Þetta var víst nei.
Eitthvað svona?
Teiknaðu Tannlausaspjaldið og gerðu hana hvíta.
Þú gast sagt það strax.
Trúirðu þessu? Tannlaus á kærustu.
Ég hélt aldrei að þú værir rómantísk.
Sko, aldrei.
Þetta er svo sætt.
Ég meina, sjáðu.
Einmitt. Þetta er sorglegt. Og skrítið.
Já, þú þarft að gera eitthvað.
Í alvöru? Frekar vil ég skófla skít í allan dag en horfa á þetta.
Jæja. Förum aftur út í skóg og gáum hvort við finnum hana.
Góð hugmynd. Fáum nú smá næði.
Strákatal.
- Hvað? - Komdu, förum yfir málin.
Svo þú vilt gifta þig.
Nei, reyndar ekki.
Góð frétt. Ég hef farið í tvö brúðkaup.
Boðflenna í báðum, en hvorugt komst í hálfkvisti við þetta.
Mikið álag. Dómar. Og ekki bara frá mér.
Sko, við rædd um þetta. Við ætlum ekki að giftast.
Kjarklaus. Ég hef séð það áður.
Engar áhyggjur, Hikki litli. Ég er hér.
Hikki?
Ég hef séð hvernig Ástríður horfir á þig.
Allir fá efasemdir. Þessi frekar áberandi vonbrigði.
Þessa löngun í eitthvað meira...
en þig.
Þú þarft að einbeita þér að því að vera verðugur.
Hún er stríðsdrottning, í Þórs bænum.
Og þú ert hvorugt.
En með mig sem svaramann þinn
og andlegan leiðsöguhund
lærirðu að meðtaka þinn innri víking.
Sýndu úrtölufólkinu, sem er mjög margt,
að þú sért meira en bara vannært örverpi
með ljótt hár, skrítnar tennur og sprek fyrir háls.
Þú ert mjög lélegur í hvatningarræðum.
Hættu að láta óöryggið bera þig ofurliði.
Allir fylgjast með. Og ég meina, allir.
Þú þarft að manna þig upp. Gerðu eins og ég.
Það verður erfitt
en ég sver þess eið.
Og þar til ég rýf þann eið gefst ég ekki upp.
Heyrðu.
Heyrðu! Hvað, er ég að sóa tíma mínum hér?
Þú sérð eitthvað glansandi í skóginum...
Hvað er þetta?
Tannlaus!
Vertu alveg grafkyrr.
Hei!
Einhver er hér.
Hann laumaðist framhjá vörðum okkar og lagði gildru í skóginum.
Það skemmdi strákaspjallið.
- Ég sé um hann! - Hægan, Túli.
Látum einn hóp leita á jörðu niðri og annan úr lofti.
Tannlaus og ég fljúgum með ströndinni.
Ég myndi ekki fara með Tannlausan neitt héðan, höfðingi.
Ég þekki þetta handbragð.
Grímur grimmi. Frægur á mínum heimaslóðum.
Snjallasti drekaveiðari sem ég hef hitt.
Ja, á eftir mér, auðvitað.
Hann er varla svo snjall. Gildran hans var ómönnuð.
Grímur gamli gerir ekki neitt fyrir slysni.
Hann lifir fyrir veiðina.
Að komast inn í huga bráðarinnar.
Að stjórna valkostum hennar.
Hann lítur á þetta sem leik.
En hann veit ekki við hvern hann er að leika.
Já. Við höfum fengist við hans líka áður.
Ekki vanmeta hann, Hiksti.
Trúðu mér. Hann kemur aftur.
Þá munum við bíða hans.
Jæja. Svona nú, gefðu mér vísbendingu.
Gefðu mér ráð, pabbi.
Vonandi er þér sama þó að ég fái mér.
Þetta er ansi gott.
Mjög tilkomumikið.
En leyfðu mér að klára drykkinn.
Tannlaus!
Hvað gerðirðu við hann?
Ekkert sem hann sefur ekki úr sér.
Má ég? Hiksti höfðingi.
Segi ég "Hiksti" höfðingi
eða kalla ég þig Hiksta? Hvort kýstu frekar?
Þú hefur ekki hugmynd um hver ég er, er það?
En aðir þinn vissi á mér.
Já, það var sko höfðingi.
Einn allra besti drekaveiðimaður sem uppi hefur verið.
Hvað þætti honum um þig?
Hann hafði rétt fyrir sér.
Hann einsetti sér að tortíma skepnunum
til að þú gætir alist upp í betri heimi.
Hann skipti um skoðun.
Og sjáðu hvað það færði honum.
Komum okkur að efninu.
Ég er náttofsabaninn.
Ég hef veitt þá alla nema þinn.
Þú munt afhenda mér þennan dreka. Eða ég...
Ég læt hann aldrei af hendi.
Viltu að drekar lifi frjálsir meðal okkar sem jafningjar?
Baneitruð Blanda, drengur.
Sagan hefur sýnt að við erum æðri tegundin.
Hvað ef vanhugsaðar hugmyndir þínar myndu breiðast út?
Það myndi þýða endalok siðmenningar
eins og við þekkjum hana.
Náðum við honum?
Núna!
Afsakaðu að ég ryðst inn.
Heldurðu að þú getir komið heim til mín,
sest í stól föður míns og hótað drekanum mínum?
Þetta er Birkey.
Við höfum varið lífshætti okkar fyrir mun verri ógnum en þér.
Baráttuandi! Mjög gaman.
En þér skjátlast hrapallega.
Þið hafið aldrei mætt mínum líka.
Ástríður, gættu þín!
Gættu þín! Sonur, forðaðu þér!
Hlauptu!
Hafðu drekann minn tilbúinn þegar ég sný aftur
eða ég tortími öllu sem þér er kært.
- Farið inn. - Það er hánótt!
Hvað erum við að gera hér?
Gott og vel, öllsömul. Komið ykkur fyrir.
Fiskifótur.
Hefurðu nokkurn tíma séð þessa drekategund áður?
Ég jafna um hann!
Ég skal sko messa yfir honum!
Og þá meina ég með hnefunum!
Hafið þið gleymt að við vorum næstum dáin?
Hafið þið séð húsið mitt?
Þetta er ný teg und óvinar.
Og ég vanmat hann. Það er mín sök.
En ég geri það ekki aftur.
Við erum víkingar. Við flýjum ekki átök.
Alltént ekki ég. Kannski þú.
Ég er sammála Hiksta.
Grímur hefur ekki sagt sitt síðasta.
Hann er rándýr.
Þrjóskur og þolinmóður.
Hann hættir ekki fyrr en hann fær það sem hann vill.
Rétt hjá Erpi.
Við verðum að taka ógnina alvarlega.
Grímur er bara tímanna tákn.
Óvinir okkar verða sífellt klókari og ákveðnari.
Hér er mikil offjölgun. Við erum berskjölduð og varnarlaus.
Án þess að fara í stríð og stefna öllu sem við elskum í voða...
sé ég enga leið til að vera hér mikið lengur.
Hvað þætti Durti um þetta?
Heyrið mig!
Hlustið á hann.
Ef við viljum lifa í friði með drekunum okkar
þurfum við betri áætlun.
Svo hvað ertu að segja, höfðingi?
Ég er að segja, við verðum að hverfa.
Burt af kortinu.
Fara með drekana til staðar þar sem enginn finnur þá.
Og hvar er það?
Hann er að tala um leit að Hulduheiminum.
Huldu-hvað?
- Alveg snar. - Já.
Faðir minn var heltekinn af honum þegar ég var drengur.
Hann gerði glósur og kort í leit að upprunaheimkynnum allra dreka.
Falinn einhvers staðar handan brúnar heimsins.
Það gæti verið lausnin sem við þurfum.
Við erum drekafólk.
Þar eigum við heima.
Ég veit að þetta eru heimkynni okkar.
Faðir minn fól mér að vernda þau.
En Birkey er meira en bara þessi staður.
Við erum Birkey.
Fólkið. Drekarnir.
Ég segi að Birkey er hvar sem við erum.
Ég er með honum! Hverjir aðrir?
Afsakið. Kem í gegn.
Leyfið mér að komast hér í gegn.
Fiskhold, sjáðu, hér er grjót. Éttu grjótið.
Goð! Fólk sem flýgur með börn er óþolandi.
Mér finnst eins og ég sé alltaf að spyrja þig að þessu, en...
Vaknaðu, Hvumpinn. Vaknaðu!
Er einhver alvöru áætlun eða...
Fljúgum áfram þar til við komum að enda heimsins.
Hljómar skynsamlega.
Svo, hvar eru þau?
Farin. Augljóslega.
Slapp náttofsinn burt frá þér?
- Aftur? - Ég hvatti til þess.
Þau hafa yfirgefið eina staðinn sem þau gátu varið.
Flýja hrædd með það litla sem þau geta borið.
Þetta er endalaust.
Það er á því að heimurinn er kringlóttur.
Sólin er kringlótt. Tunglið er kringlótt.
Stjörnurnar líka.
Þó þær séu litlar og vitlausar.
Rétt? Stjörnur.
Óttist ei. Þau komast ekki langt.
Náttofsinn er annars hugar.
Ég kynnti hann fyrir kvendýrinu ykkar.
Ofsar finna sér lífstíðarmaka.
Hverju tókstu eftir, karl?
Ljósofsinn!
Hún eltir okkur!
Flott!
- Lítið bara á þetta. - Hver fór hún? Er hún gerð úr skýjum?
Rólegur, Tannlaus.
Nei, sjáðu hver er hér.
Hæ, það er gaman að loksins...
Frábært.
Ekki orð.
Já, já. En hvert fóru þau?
Ég hélt ég hefði útskýrt það.
Náttofsar þola illa kulda svo þau fóru ekki í norður.
Þau reyna að komast sem lengst burt frá óvinum sínum í austri og suðri.
Og náttofsar geta ekki flogið langar vegalengdir án hvíldar.
Flugleiðin verður að innihalda hvíldarstopp.
Pissupása!
Þar af leiðandi hafa þau farið...
Þau geta aðeins hafa farið...
Vili einhver giska?
Einhver?
Austur!
Vestur.
Einfalt, ekki satt?
Er þetta ekki gaman?
Já? Nei?
Já. Já.
Hvar er ást ykkar á veiðinni?
Ég hélt þið væruð sigurvegarar.
Þið fáið stríðsfenginn innan skamms.
Gefið mér bara nokkra daga enn til að njóta þessa.
Ég hef saknað þessa sáran.
Jæja.
Við ættum að slá upp búðum hér í kvöld.
Þór sé lof fyrir það!
Já! Minn eiginn staður. Ég ætla að byggja kofa.
Aðeins fyrir skeggjaða.
Skarka, þú kemst ekki inn.
Hýjungur telst ekki með.
Ég sé fyrir mér turn karlmennsku í minni lögun.
Hann verður hærri en Erpur og með stærri vöðva.
Hvað þá?
Farðu úr húsinu mínu!
Heyrðu! Er eitthvað vandamál hér?
Já, það er vandamál.
Frá því þú birtist hefurðu reynt að stela senunni af mér.
Þú ert svo abbó. Hrein sjálfsblekking.
Já, sjálsblekking er rétta orðið.
Heyrðu, sonur Erps.
Þegar Hiksti hikstar sem höfðingi er ég næstur í röðinni.
Númer tvö, því Valka heldur mest upp á mig.
Svo þér er hollast að ara að sýna mér virðingu.
Skrítið, lítið peð.
Ekki fást um hann.
Það er ekki þín sök að þú hefur líkama norræns goðs.
Sjálfur glími ég við sama vanda.
- Þessi er minn! - Þessi er minn!
Járnsmiðsbásinn verður hér.
Einn, tveir...
þrír, fjórir, fimm. Hvar er...
Jæja.
Dokið öll við. Ég sagði "slá upp búðum".
Sástu þá?
Ekki reisa nýtt þorp.
Hver dó og gerði þig að höfðingja?
Hvað?
Þó að þessi staður sé mjög góður er hann ekki Hulduheimurinn.
Við vitum ekki hvort þessi Hulduheimur sé til.
Já. Þessi staður er raunverulegur.
Já!
Ekkert er þrjóskara en múgur af þreyttum, svöngum víkingum.
Jæja, þetta getur gengið sem bækistöð í millitíðinni.
Staðurinn er verjanlegur. Falinn.
Þá það. Verið um kyrrt.
Heilsið upp á Nýja-Birkey!
- Já! - Förum að byggja!
Þar til Tannlaus og ég finnum Hulduheiminn.
Varðandi röddina.
Getum við sleppt þessu gæsagargi?
Það er erfitt að ímynda sér hjónasælu með það drunandi öllum stundum.
Ætlirðu að halda áfram í vestur
þá fer ég til baka til að gá hvort við vorum elt.
Góð hugmynd. Ég kem með þér. Þér til verndar.
Nei!
Þú ert allt of mikilvægur hér.
Já.
En vertu varkár.
Hvað?
Þessi áætlun um að fela okkur fyrir öllum heiminum.
Þó ég vildi að það væri hægt óttast ég að það endist ekki, Hiksti.
Þú veist að ég reyndi að gera það sama í mörg ár.
En græðgi manna finnur alltaf leið.
Ég bið þig bara að hugsa málið.
Finnst þér ég enn vera klikkaður eða...
Segjum bara að þessi hugmynd er mjög lík þér.
Takk fyrir að styðja mig í gær. Það var mér mikils virði.
Ekki þakka mér strax.
Ég vona bara að þetta sé rétt hjá þér.
Tannlaus! Nei, það er of snemmt.
Nú kanntu að teikna.
Einhver er ósofinn.
Já. Ljósofsinn hleypir mér ekki nálægt sér.
Og hvorugur okkar mun sofa neitt
né finna Hulduheiminn fyrr en Tannlaus fær stjórnina.
Heyrðu!
Hvað finnst þér um þetta?
Já.
Þú reyndir þetta einu sinni áður. Hann vildi það ekki.
Ja, þar til nú hafði hann enga ástæðu.
Rétt, karl?
Hvað?
Nei, ekkert. Mér líkar þetta.
Ég meina, að sjá þig.
Fagnar breytingu. Ég er stolt af þér.
Ja, hann er góði karlinn minn.
Ég vil að hann sé hamingjusamur.
Og þetta er bara svo hann geti sótt hana.
Jæja.
Skjóttu þegar þú vilt.
Nú, þá veistu að halinn er eldtraustur.
Jæja, Tannlaus.
Jæja, jæja. Já, ég veit. Ég veit.
Einmitt, ég veit.
Kyrr, þetta hjálpar ekki.
Nú, nú, nú.
Einhver er spenntur.
Hann er nýkominn af fyrsta stefnumótinu.
Nú er hann ástaróður.
Það erum við sem erum að verða óðir.
Því fyrr sem hann kemur með ljósofsann, því betra.
Já, en til að gera það þarf hann að fljúga án mín.
Svo það er mál að gefa þessari nýju og betrumbættu elsku séns.
Það var lagið. Þú ert flottur, Tannlaus.
Svo hvernig líst þér á, karl?
Komdu heim með hana.
Um sólarlag í seinasta lagi.
Nei, geymdu þetta fyrir kærustuna. Farðu. Drífðu þig nú.
Þetta er í lagi.
Gættu þín!
Áfram, Skýsprettur!
Heill höfðingjanum.
Heill höfðingjanum!
Já! Heill höfðingja okkar.
Honum kippir í kynið.
Jæja, strákar. Mér er að verða óglatt.
Einmitt.
Verð að segja að ég hélt að þú værir snargalinn
en þessi staður er ekki sem verstur.
Þetta átti bara að vera tímabundin lausn.
Það er einróma. Allir eru sammála um að þetta eru góð skipti.
Vel gert, höfðingi.
Hvað ef stélið brotnaði?
Hvað ef Grímur fann hann? Hvað ef hann þarfnast mín?
Slakaðu á.
Það er örugglega rosa gaman hjá honum.
Er það nú víst? Hún kemur aldrei hingað
og þegar hún kemur þá þýtur hún strax burt.
Ég spyr, hvernig vitum við hvort hún henti okkur?
Okkur?
Þú veist hvað ég meina. Hún er svo villt og fælin.
Ég segi það hreint út.
Ég treysti henni ekki.
Þú temur ekki alla, Hiksti.
Einn daginn þarftu að klippa á svuntuböndin
og leyfa Tannlausum að breiða út vængina.
Minnir mig á spjall sem ég átti við Durt um þig.
Hvaðan koma þeir eiginlega?
- Hverjir? - Þessir fjárans mathákar.
Ég sver að þeim skýtur upp hraðar en kanínum.
Ég held að þeir vilji éta mig.
Drekum finnst ég bragðast vel.
Hikki, andartak?
Heyrðu, ég hef fylgst með þér ganga.
Slepptu heltunni. Enginn fer að giftast henni.
- En ég er með gervifót. - Ég líka.
Og ég á sníkjudýrstvíbura, en þú sérð mig ekki haltrandi um út af því.
Svona nú. Upp með hökuna.
Fram með kassann. Dillaðu bossanum aðeins til vinstri.
Mamma, ertu meidd?
Hvað gerðist þarna úti?
Ég veit ekki hvernig, en Grímur rekur ferðir okkar.
Þetta er allt mathákunum að kenna.
Hann er með hundrað skip, kannski fleiri.
Með nóg af búrum fyrir alla drekana okkar.
Ef Grímur leiðir þau hingað verðum við að taka hann út úr myndinni.
Og hvernig gerum við það?
Við förum þangað og föngum hann.
Fanga hann?
Ég er með honum! Hverjir aðrir?
Skiptum liði. Þá er erfiðara að ná okkur.
Ég held við ættum að skipta liði. Af því bara.
Mjög vel ályktað.
Hvað er málið?
Þögn!
Hvar er drekinn þinn þegar þú þarft hann?
Nú, höfðingi?
Hann hlýtur að hafa stein gleymt þér.
Fyrsta regla veiðinnar: Aðskilja bráðina frá hjörðinni.
Þið voruð að fjarlægja ykkur sjálf úr myndinni.
- Hví ertu að þessu? - Í alvöru?
Ég hélt þér væri sama.
Ólíkt þér, þegar ég var drengur og rakst óvænt á náttofsa...
drap ég hann þar sem hann svaf.
Það einfalda dirfskuverk gerði mig að hetju í þorpinu mínu.
Svo ég ákvað að drepa hvern einasta.
Færa fólki þessa heims raunverulegan frið.
Þar til að þú komst fram og predikaðir að drekar
væru eitthvað annað en þjófar og morðingjar.
Sú þvæla deyr núna. Ég byrja á þér.
En þú ert sjálfur með dreka.
Þessa?
Þeir eru drekabanar,
sljóvgaðir til hlýðni með sínu eigin eitri.
Ekki einu sinni ofurinn þinn gæti stjórnað þeim.
Þeir þjóna mér og mér einum.
Leyfðu mér að sýna þér.
Farið í skjól!
Tvístrist!
Hlauptu!
Hingað upp!
Flýtið ykkur!
Fljót, fljót, fljót!
Hiksti!
- Greip þig! - Af stað, Skýsprettur.
Já!
Hetjan okkar!
Hann tekur alltaf þetta heimska barn með sér.
Óðinn almáttugur.
Við þurfum þá líklega ekki þetta, ha?
Ég leiddi okkur beint í gildru hans.
Já, vel gert, höfðingi.
Rétt, Skark?
Bíddu.
Hvar er Skarka?
Skildum við hana eftir?
Hvernig gat þér yfirsést að hún var horfin?
Þið ríðið tvíhöfða dreka.
Ó, já.
Mér líður eins og það sem Skarka er alltaf: Auli.
Við skegg Óðins!
Ekki batnar það, segi ég nú.
Ég reyni að horfa ekki á hana, það veldur mér bakflæði.
Jæja, öll, haldið nú hjálmunum.
- Tannlaus og ég finnum hana. - Tannlaus hefur núna ljósofsann.
- Hann kemur líklega ekki aftur. - Hvað?
Þú gast honum frelsi, Hiksti.
Við hverju bjóstu?
Ég hélt ekki að hann væri alfarinn.
Ég finn einhverja lausn. Ég þarf bara smá tíma.
Hann telur sig þurfa að stjórna einn.
Af því að aðir hans þurfti þess.
Hann skilur ekki styrkinn sem þið hafið saman.
Hefurðu enn trú á honum?
Auðvitað.
Bara að hann hefði það.
En hann telur sig ekki geta neitt án Tannlausa.
Hjálpaðu honum þá að sjá sannleikann.
- Komdu. - Hvað?
Við förum að finna hann.
Er það?
Verið öll kyrr hér.
Við náum Skörku aftur. Engar áhyggjur.
Áhyggjur? Sitji þeir uppi með Skörku óttast ég meira um þá.
Hví svona langleitur?
Andlitið á mér er langt en þitt er enn lengra.
Eintómt andlit og ekkert vit. Líkt og hafi teygst á þér við fæðingu.
Áttu líka tvíbura?
Harki tók allt plássið í kviðnum á mömmu.
Annars hefði ég kringlulagaðra höfuð og meira vit.
Vísindaleg staðreynd.
Flétturnar mínar eru eins og litlir klaufhnakkar. Sérðu?
Jafnvel myglublettirnir líkjast augum. Svo sætt.
Það eru jafnvel lítil horn og allt, eins og á Gubba og Ropa.
Nema við Gubbi þolum ekki Ropa svo þetta eru tveir Gubbar.
Það er hlýtt hérna.
Ég veit hvað þú hugsar.
Þú hefur aldrei haft svona fríðan fanga.
Allir strákarnir elska mig. Nema Erpur, sem missti af tækifærinu.
Sá fugl er floginn, gaur. Því miður.
Og Hiksti er svo gott sem giftur kringluleitu Ástríði.
En Hornasi og Fiskifótur eru karlabúrið mitt.
Ég get ekki valið, skilurðu?
Hornasi er vöðvafjall en næstum of sætur.
Stundum held ég að hann sé ástfangnari af sér en mér.
Það er aðeins pláss fyrir einn kropp í þessu sambandi.
Fiskifótur myndi halda mér lengur á lífi
ef ég þyrfti að éta annan þeirra, strönduð uppi á jökli einhvers staðar.
En hann þvaðrar stöðugt um dreka.
Finnst þér ekki óþolandi þegar fólk blaðrar látlaust?
- Jú. - Það heldur endalaust áfram.
Bla, bla, bla. Það er svo fúlt.
Getum við ekki hent henni fyrir drekana?
Ég er svöng.
Hvað eigið þið að éta hérna?
Ég hef ofnæmi fyrir fiski. Munið það.
Það er það eina sem þau hafa á asnalegu nýju eyjunni.
Eigið þið skelfisk?
Hann er eins og litlir munnar með slímugum mat inni í...
sem er fortugginn, eins og mamma gerði.
Þetta er nóg!
Þar til ég varð tólf og hún sagði: "Tyggðu matinn sjálf."
Og ég sagði: "Nei, mér líkar þetta."
Mest óþolandi vera sem ég hef rekist á.
Úbbs, þú hleyptir drekunum út.
Ég ætla að ná þér. Ég ætla að ná þér. Nei, þessi ætlar að ná þér.
Hætt...
Taktu hann og farðu!
Gerðu það. Ég bið þig.
Dauðahrifsarnir fá þá bara engan kvöldverð.
Fóðrarðu drekana þína á drekum?
Farðu!
Hvar er salernið? Ég þarf að...
Þá það!
Goð, engin urða að þú ert gráhærður.
Stress fer þér ekki vel.
Far vei, aular!
Hvert er hún að fara?
Hún rekur einhverja slóð. Er það ekki?
Það er ekkert nema ha í allar...
Fossinn mikli.
Á enda veraldar.
Stroka!
Ja hérna.
Sjáðu.
Ja hérna.
Hann er í alvöru til.
Tannlaus.
Þú ælir þá.
Þetta er ósvikinn kóngur.
Við ættum að fara.
Æ, nei.
Stroka!
Hlauptu!
Fyrirgefðu, karl. Ég bara...
Sonur.
Þú átt að vera sofandi.
Ég var þyrstur.
Já, komdu hingað.
Pabbi?
Ætlarðu að finna okkur nýja mömmu?
Ég vil enga aðra.
Mamma þín var eina konan fyrir mig.
Hún var stóra ástin mín.
En með ást kemur missir, sonur.
Það fylgist allt að.
Stundum er það sárt en að lokum...
er það þess virði.
Engin gjöf er betri en ást.
Þetta er í lagi, karl.
Þú átt heima þar, hjá henni.
Ekki við.
Og það er í lagi.
Við finnum leið til að spjar...
Heyrðu!
Hún elti okkur til baka!
Kannski þurfum við ekki að kveðja eftir allt.
Svona.
Já!
- Skarka? - Söknuðuð þið mín?
Hvernig slappstu?
Ég pirraði þau þar til þau slepptu mér.
Bíddu við. Sleppti Grímur þér?
Svo vitlaus.
Þau réðu ekki við mig.
Allir halda að Harki sé meira óþolandi en...
- Bíddu hæg. - Skarka, hugsaðu.
Varstu elt?
Ég lít aldrei um öxl, Hiksti.
Tannlaus.
Tannlaus!
Tannlaus, komdu hingað!
Nei!
Og nú þarf litla leiknum okkar að ljúka.
Stöðvaðu þá, ofur.
Óþarfi að hún deyi líka.
Hvað eru þeir að gera?
Þeir ráða alveg við hann.
Ekki með líf hennar að veði.
Sparaðu þér ómakið.
Eini ofurinn sem þeir hlýða er ég.
Vertu ekki leiður. Þú gerðir þitt besta.
En þú ert ekkert án drekans þíns.
Tannlaus!
Þetta er frábært. Hvað nú?
Það er mál að númer tvö verði númer eitt.
Hann hlustar á þig.
- Ekki segja það. - Það stóð ekki til.
Ég átti ekki að draga þig þangað út eftir.
Hann hefði ekki flutt mig til baka. Hún hefði ekki elt hann.
Já.
Mér finnst ég vera jafnmisheppnaður og áður en ég hitti Tannlausan.
Ég get séð það.
Ætlarðu bara að standa þarna og vera sammála öllu?
Ja, þetta er rétt.
Þú ert aftur á upphafsreit
en ég var fyrst allra til að trúa á þig.
Og ég hef horft á þig efast um hvort þú sért verðugur síðan þá.
En veistu hvað?
Ég er manneskjan sem ég er í dag vegna þín.
Ég sagði þér það aldrei en það er satt.
Þú ert djarfasti, þrjóskasti og ákveðnasti...
þöngulhaus sem ég þekki.
Tannlaus gaf þér það ekki, Hiksti.
Hann gerði það bara...
Auðveldara.
Og nú verður það miklu erfiðara.
Svo hvað ætlarðu að gera í málinu?
Líklega eitthvað heimskulegt.
Þetta er Hikstinn sem ég þekki.
Í gallana, gengi.
Við örum að sækja þá.
Hvað?
Hann hefur misst vitið.
Þetta er sko eiginmannsefni.
Loksins, tryggi nemi, ertu tilbúinn.
Hvernig náum við drekunum aftur án dreka?
Treystið mér.
Gætið ykkar.
Áfram!
Alveg rétt, ofur. Ekkert óvænt.
Svo, stökkva fram af klettinum
í þessu?
Er það það besta sem þú hefur?
Nei, þið eruð það besta sem ég hef.
- Ég er með honum! Hverjir aðrir? - Ég er með...
Skarka, þetta var mín Lína.
Af stað!
Haldið í við okkur!
- Já! - Já!
Ég geri það!
Þið hélduð þó varla að ég léti ykkur fá náttofsann?
Hann er minn að drepa.
Mörðurinn.
Ég ætla að ljúka því sem ég hóf.
Gangi ykkur vel að stjórna þeim án ofurs.
Þraukaðu, Tannlaus!
Slepptu!
Ég hefði haft not fyrir æfingu.
Ég hefði átt að sleppa morgunverði.
Tannlaus!
Góð tímasetning.
Kýlum á það.
Já, eftir hverju bíðið þið? Af stað nú.
- Já! - Hafðu þetta!
Passaðu þig!
Takk.
Gættu þín!
Takk.
Ég er að koma, Tannlaus!
Heldurðu að honum sé enn annt um þig?
Gáum nú hverjum hann fylgir.
Fyrirgefðu mér. Fyrir allt.
Förum nú að sækja hana.
Já!
Tvisturinn ryðst hér inn.
Óvænt!
Afsakaðu þetta.
Koma svo.
Einn enn frjáls. Fjórir eftir.
Haldið í við mig.
Ég ver ykkur.
Farið frá!
Já, við erum næstum eins og lið.
Þú komst með barn í bardaga.
Ég gerði þetta ekki í þínum sporum.
Goð, ég elska þennan dreka.
Reiðmenn!
Afsakið hvað við erum sein í fjörið.
Þið komið mátulega.
Áfram. Áfram.
Hvernig náum við honum af baki hennar án þess að meiða hana?
Óttastu alskeggið!
- Ég hef saknað þessa. - Ég líka.
Sérðu þennan?
Sætur.
Hann veit ekki á gott. Þú ert fordæmdur.
Já! Hlauptu!
Gott á þig!
Líklega eruð þið ekki svo slæmir.
Allir frá borði!
Já!
Við erum í vanda.
Felldu hann, Hiksti!
Við þurfum betra plan undir eins.
Ég er með... Bíddu! Hvað ertu að gera?
Allt í lagi. Allt í lagi.
Þú drepur okkur báða.
Að berjast um dreka.
Er það planið?
Þetta er það.
Bjargaðu honum.
Nei!
Sko? Ég vissi að þú sæir að þér.
Já!
Hei, góðan daginn, karl.
Þarna ertu.
Þú kemur sífellt á óvart.
Hann er þinn.
Veistu, þótt Erpur hafi krafta í kögglum
þá, okkar á milli, ert þú með gáfurnar.
Númer eitt.
Já, karlinn. Það er tímabært.
Ég var svo upptekinn við að berjast fyrir heimi sem ég vildi
að ég hugsaði ekki um það sem þú þurftir.
Þú hefur gætt okkar nógu lengi.
Nú skuluð þið hugsa um ykkur sjálf.
Ó, Stroka...
yndið mitt.
Jæja, Hvumpi.
Farðu þá.
Far vel, stóra, ljóta skepna.
Ég mun sakna þín.
Ó, Skýsprettur.
Farðu, karl.
Leiddu þau til Hulduheimsins.
Þú verður óhultur þar.
Óhultari en þú gætir verið hjá mér.
Þetta er í lagi.
Ég ann þér líka. Og ég vil að þú sért frjáls.
Veröld okkar á ykkur ekki skilið...
enn.
Farðu, Tannlaus.
Farðu.
Fyrir höfðingjanum og höðingjafrúnni!
Já!
Glæsilegt.
Komdu og skældu í þykka alskeggið mitt.
- Þetta er svo fallegt. - Oj.
Þá það, þú vinnur.
Ég fíla viðkvæma menn.
Loksins, ha?
Það voru drekar þegar ég var drengur.
Það voru ógnarstórir, illilegur himindrekar
sem gerðu sér hreiður á bjargbrúnum
líkt og tröllvaxnir, ógnvekjandi fuglar.
Litlir, brúnir, snúningssnarir drekar
sem veiddu mýs og rottur í vel skipulögðum hópum.
Fáránlega stórir sædrekar
sem voru tuttugufalt stærri en stærsti steypireiður.
Sumir segja þá hafa skriðið aftur niður í hafið
án þess að skilja eftir tangur eða tetur fyrir mannfólkið til minningar.
Aðrir segja að þeir hafi aldrei verið neitt annað en þjóðsögur.
Ég veit ekki, ég er sáttur við það.
Hei.
Halló, karl.
Manstu eftir mér?
Þetta er í lagi.
Það gleður mig líka að sjá þig, karl.
Hann étur ekki föður ykkar.
Hvernig stendur stélið sig?
Það hefði líklega gott af smurningu og fínstillingu.
Þetta er í lagi. Þeir eru vinir.
Ekki.
Hérna.
Áfram. Það er óhætt.
Komið.
Hann meiðir ykkur ekki.
Réttið fram hendurnar. Svona.
Nú þú.
Látið hann nál gast ykkur.
Sagan segir...
að þegar jörðin skeifur eða hraun spýtist upp úr jörðinni
þá séu það drekar
að láta okkur vita að þeir séu enn hér.
Að bíða eftir að við finnum leið til að lifa í sátt.
Já, heimurinn trúir að drekarnir séu horfnir,
ef þeir voru þá yfir höfuð til.
En við, Birkverjar, við vitum betur.
Og við munum varðveita leyndarmálið þar til sá tími kemur
að drekar geta snúið aftur í friði.
AÐ TEMJA DREKANN SINN 3
íslenskur texti: Haraldur Jóhannsson
Icelandic